14.02.2013

Minik beyin antrenörleri



Çocuklar bizi bazen hakikaten zorluyor. Bizi derken beyinlerimizi kastediyorum. Öyle durumlar yaşanıyor ki, hem tutarlı hem de mantıklı bir çözüm bulmamız gerekiyor, üstelik bunu anında yapmalıyız ve çocuklara bu çözümü o anda uydurduğumuzu çaktırmadan. Tıpkı benim bu sabah, yazın 3 yaşında olacak oğlum Luka’yla yaşadıklarım gibi.

Kahvaltıdan sonra dişlerini fırçalamaya giderken “terrible two” döneminin tam ortasında bulunan Luka direndi. Son derece emin bir şekilde “hayır” dedi. Luka bu kadar emin konuştuğunda hiç ama hiç bir şey ve ya kimse  onun fikrini değiştiremez. “Luka’cım,  diş fırçalamak önemli biliyorsun. Bak ve Teri’yi bulup yok etmemiz lazım. Bunu yapmazsak daha fazla Bak ve Teri’nin gelmesine izin vermiş oluruz.” diye anlattım. Bak ve Teri, diş fırçalarken anlattığım hikayenin ana karakterleridir. “Hıhı” dedi Luka fazla umursamadan. “Peki, canım” diye devam ettim “eğer dişlerini fırçalamazsan, bu gün dondurma, bonbon ve diğer tatlıları maalesef yiyemezsin.” Aldığım cevap tıpkı bir Luka cevabıydı “Peki” deyip çıktı banyodan.

Bu, olayın sadece başlangıcıydı. Esas direnişi biraz sonra yaşayacağımızdan emindim.  Aynen de düşündüğüm gibi oldu. Yaklaşık bir saat sonra Luka mutfağa girip dolabı karıştırdı . Elinde jelibonla bana geldi. “Maalesef, canım… Hatırlıyorsun, değil mi? Dişlerini fırçalamadığın için bugün bunları yiyemezsin.” dedim. Luka jelibonları elime sıkıştırdı ve “peki” diyerek gitti.

Şimdiye kadar her şey çok kolay görünüyor biliyorum ama bizim kesinlikle bir soruna doğru ilerlediğimizden emindim. Luka’yı aradığımda onu banyoda buldum. Bir elinde diş fırçası, diğer elinde diş fırçasına sürmeye çalıştığı diş macunu. Şimdi ne yapacağım? Banyodan dışarıya çıktım ve yine o  anlardan birini yaşıyorum dedim Almanya’dan misafir gelen dostumuza. “Luka’nı yaptığı aslında çok güzel ve anlayışlı bir davranış. Bozmak istemiyorum. Karşı çıkarsam bu davranışın iyi olmadığını düşünecek.  Ama bir yasak koydum ve davranışını bozmazsam yasağı çiğnemiş olurum. Off” diye banyoya döndüm. Tutarlı ve mantıklı ol ve bunu şimdi hemen ol! Aklıma ani bir fikrinin gelmesini diliyordum. Attığım o üç dört adımda ne yapacağıma karar verdim.

“Luka, dişlerini şimdi fırçalaman çok güzel. Ama bunu sabahleyin kahvaltıdan sonra yapmalıydın. Bak ve Teri’ye imkan vermemiz lazım. Yemekten hemen sonra fırçalamamız gerekiyor. Yemeden önce değil. Şöyle yapabiliriz. Dişlerini fırçaladığın için şeker yiyemeyiz şimdi. Ama Leon anaokulundan geldiğinde sen de yiyebileceksin. Çünkü anlayışlı davrandın ve biraz geç de olsa yine de dişlerini fırçaladın.” Gene tıpkı bir Luka cevabı geldi “Peki”. İyi ki, o anda derhal bulmam gereken tutarlı ve mantıklı çözümü hemen bulabilmişim. En azından öyle olduğunu umut ediyorum…